2026 – Roemenie

We verbleven van 15 augustus 2026 tot en met zaterdag 22 augustus 2026 bij Tijs en Jessica in Vaidei – Roemenië. Zoals je op hun website kunt lezen hebben ze een dagcentrum opgezet in Geoagiu en dit ten behoeve van de kinderen van de plaatselijke Roma-gemeenschap.

In die week bouwden we met 22 vrijwilligers een speelplein uit. Het was niet de eerste keer dat we dit deden. We deden in 2019 al ervaring op in Hunedoara in Roemenië.

Hieronder vind je ons ‘dagboek’. Jacques, één van onze vrijwilligers verzorgde voor ons, dagelijks een korte impressie. Op die manier leefden heel wat mensen met ons mee. Verder komt hier ook nog wat beeldmateriaal.

Pelunca dag één

Het wordt een vroege start voor de crew die op donderdagmorgen vertrekt, maar niet zo vroeg als voor de vliegtuigpassagiers, die om 5 uur uit Brugge zullen vertrekken. Wij verzamelen om zes en vertrekken even voor halfzeven. Jarno is ons komen uitwuiven met cake voor onderweg en ook Carine en Ann wilden nog een laatste knuffel. Een kort gebed om zegen en bescherming en we zijn eindelijk vertrokken. De rit verloopt vlot – geen file in Antwerpen – en we stoppen voor het eerst net voor de Nederlandse grens om te tanken aan Belgische prijzen. Die zijn al fors genoeg. De Duitse autabahn is ons goed gezind.

De traditionele eindeloze files blijven ons bespaard. Een stop voor de boterham voorbij Frankfurt en rond 6 uur zijn we bij het hotel B&B in Passau. Sober, maar netjes, en niet duur. We beleven een enigszins onverwacht mooie avond. Passau is een historisch stadje met fraaie monumenten en we wandelen naar de samenvloeiing van Donau, Inn en Izl. Op een terras genieten we van een flinke schnitzel en een Duits biertje. Per taxi terug naar het hotel. Zes uit de kluiten gewassen venten en een tengere vrouw in één VW Touran stoppen, dat kunnen ze alleen in Passau. Dankbaar voor een mooie eerste dag.

Pelunca, dag twee

De eerste dag kwamen we goed weg met de files. Vandaag zou het andere koek worden. We vertrokken vroeg na een lekker ontbijt. De wagens voltanken en richting Oostenrijk. Via Wenen ging het naar de Hongaarse grens. Veel moois zagen we niet van de hoofdstad, maar de route bracht ons wel langs dé topattractie voor toeristen: kasteel Schönbrunn. Een eerste file werd veroorzaakt door een ongeval. Het landschap was lieflijk, maar niet spectaculair. Wat opviel was dat Beierse en Oostenrijkse boeren nu electriciteit kweken in plaats van voedergewassen. Vele velden waren bedekt met zonnepanelen.

De ellende begon pas goed op vijftig kilometer voor Boedapest. De rest van die afstand was stilstaan, langzaam verder, en weer stilstaan. Zo gingen toch bijna twee uur verloren. Onze plannen om voor aankomst in Vaidei nog boodschappen te doen vielen weg. De klok werd aan de grens een uur doorgedraaid. Wat opvalt is dat verder naar het oosten de zon steeds vroeger ondergaat. Bij ons gebeurt dat twee uur later, maar ja, de zon gaat onder in het westen, vandaar.

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door Tijs en Jessica, met een lekker bordje eten. Nog even de plannen doornemen en de slaapplekken aanwijzen. Een lange dag, maar de sfeer bleef goed, en we zijn blij met onze bekwame chauffeurs die in alle omstandigheden cool blijven.

Pelunca dag drie

’T Is zaterdag en de vliegtuigreizigers moeten op een onchristelijk uur uit bed want de Flipco bus vertrekt om 5 uur naar het station in Brugge. Opnieuw is Jarno van de partij om uit te wuiven. Zou het zijn omdat hij graag meegewild had? In Charleroi is het even spannend omdat er maar 45 minuten zijn tussen de aankomst van de bus en het vertrek van het vliegtuig. Gelukkig is er priority check-in voorzien voor onze Pelunca vips en iedereen raakt tijdig aan boord. Bij aankomst in Cluy Napoca worden de passagiers opgewacht door de busjes, en Ivo en Marnik, die er al een paar dagen hebben opzitten, vervoegen de groep. Ondertussen zitten ze in Vaidei en in Geoagiu ook niet stil. De keukenploeg verzorgt de lunch voor 22 mensen en een technische ploeg gaat naar Pelunca om er de piketten uit te zetten, zodat het werk snel kan beginnen. Dat wordt nog een dingetje, want in de namiddag wordt duidelijk dat het graven van de vijftig putten voor de speeltoestellen en de omheining een hele uitdaging wordt. De ondergrond geeft zich niet zomaar gewonnen.

Eerste indrukken over Roemenë: op de snelweg lijkt het een modern land met mooie wegen en uitgestrekte, droge velden. In de dorpen krijg je een ander beeld. Lage, veelkleurige huisjes, je waant je terug in de tijd. Het Roma dorp aan de rand van Geoagiu is dan weer een heel ander verhaal. Je ziet er de grauwe armoede. Mensen leven in bouwvallen, de omgeving is vervuild en je ziet inderdaad nog paard en kar met families onderweg.

De eerste indruk van het project: schitterend! Tijs en Jessica hebben er op korte tijd een mooi, kleurrijk naschools centrum gebouwd en ingericht, dat in niets moet onderdoen voor wat wij ons voorstellen van een goed uitgeruste kinderopvang. Geen wonder dat de Roma kinderen er met plezier komen. Tijs vertelt met grote liefde en bevlogenheid over hun werk, en we voelen ons extra gemotiveerd om aan de slag te gaan. ’S Avonds is er lekkere spaghetti, en daarna een fijne overdenking van Patrick, rond een kampvuur dat niet brandt. De droogte laat het niet toe. Het is ondertussen donker, en we zoeken ons bed op, al zijn er natuurlijk ook die blijven ‘plakken’. 

Pelunca dag vier

Zondag is de dag van de Heer, en dat vieren we in de Roemeense plaatselijke gemeente in Deva. Jessica doet er de zangleiding, dus het gezin gaat al heel vroeg op weg samen met vier van onze crew. Ze hebben er dus wat tijd om te wandelen naar de ruïnes van het kasteel dat de stad overziet. Deva is een wat grotere stad met brede lanen. Het beeld is opgeruimd en redelijk aantrekkelijk met bloemen en bomen. Weer een heel ander beeld dan in de kleine dorpen. De dienst begint om kwart na tien, en de Belgen worden hartelijk ontvangen. Een heel moderne kerk, op de bovenste verdieping van een cultuurpaleis uit de communistische tijd. Indrukwekkend gebouw. De kerk zelf is super modern met vertaling via QR code, een goed muziekteam – Jessica heeft talent – en een volle zaal. Ik vermoed dat er meer dan 80 mensen waren, onszelf inbegrepen.

Bij aankomst in Vaidei een snelle boterham, en dan naar de bouwwerf. Het wordt een pittige namiddag. De putten moeten gegraven worden, en dat is hard labeur. De grond zit vol met stenen, en er wordt gewerkt met spade en schop, mechanische grondboren, met de blote handen en met plastic doosjes als schep. Het is meer dan 30 graden in de blakende zon en er wordt gezwoegd. Er is gelukkig opwerkingsmuziek uit de boombox. De leden die minder geschikt lijken voor zwaar fysiek werk bouwen de doelen voor het voetbalveld. Na ruim vier uur is er resultaat voor alle ploegen. Er zijn al 16 putten gemaakt en de doelen staan recht.

Er wacht een warme maaltijd en een gezellige avond. Jakob geeft een persoonlijk getuigenis en er volgt een moment van gebed. Enkelen gaan naar bed, anderen praten nog een hele tijd na.

Pelunca dag vijf

Zoals steeds vroeg uit de veren: om zeven uur ontbijt en om kwart voor acht onderweg. Het is nog fris genoeg om er flink tegenaan te gaan. Er worden nog een zestal putten gegraven, maar de eerste verticale palen gaan de grond in. Tegen het eind van de dag zullen ze allemaal op hun plaats staan, stevig gefundeerd in beton en het terrein weer geëffend. Ik heb mateloze bewondering voor de projectleiders: Wouter voor de achthoek, Steven voor de torentjes, Sem voor de wipplanken, schommels en evenwichtsbalken en Patrick voor de omheining. Zij verdelen de taken onder de anderen, zodat we elkaar niet in de weg lopen en de zaken goed vooruit gaan. Hoewel we werken met grillig gevormde palen, gaan ze toch tot op de centimeter uitmeten en passen, om tot een perfect resultaat te komen. In West-Vlaanderen zeggen ze: “Genne bucht!”

We eten de lunch ter plaatse, zittend of staand of iets er tussenin, maar lekker is de pastasalade zeker. Na de middag wordt het niet warm, maar heet, op een moment wordt 47 graden in de zon gemeten. Door de vlotte vooruitgang kunnen we om halfvijf stoppen, en sommigen hebben reeds iets eerder de schaduw opgezocht. Ik wil geen held van de dag benoemen, want ik zou niet weten waar te beginnen. Toch een speciale vermelding voor onze oudste deelnemer. Wanneer was de laatset keer dat u een 92-jarige met een zware drilbijtel in een diepe put hebt zien porren? Of een hele dag zien sjouwen met zware emmers vol stenen? Zo iemand is Paul. Geen wonder dat hij bij aankomst even platte rust nam.

Het avondeten bestaat uit overheerlijke goulash met rijst. Jacques geeft een overdenking: iets over geamputeerde handen, voeten en ogen uit Marcus 9. Om daarvan te bekomen krijgen we nog een ijsje.

Pelunca dag zes

We zijn aan de helft van onze week en de werken zijn op schema. Het was nochtans weer een bijzonder uitdagende dag. De bedoeling was om alle palen van de omheining te plaatsen, maar daarvoor moesten eerst weer twintig putten gegraven worden in de taaie ondergrond, vol stenen en boomwortels. Van een projectleider verwachten de mensen een proper gewassen en gekamd mannetje dat toekijkt en belangrijk doet. De onze niet. Thomas is de eerste om de zware, vuile taken zelf aan te pakken, naast al zijn andere taken zoals meten, uitlijnen, waterpas zetten, en de andere projecten opvolgen.

We hebben een ander weertype, met in de voormiddag een flinke bui. Uit grote vellen plastic maken de slimsten haute couture regenjassen. Gelukkig mogen die na korte tijd weer af. Rond vijf uur staan alle palen lijnrecht in de grond. Ook de andere ploegen hebben goede voortgang gemaakt. Voor het eerst hoor je mensen bekennen dat ze bekaf zijn van het zware werk. 

Het is alsof de keukenploeg dat wist, want bij aankomst in Vaidei worden we opgewacht met een heerlijk stuk watermeloen. Verder herstel volgt bij sommigen met een frisse Roemeense pint of een duik in de zwemvijver. Benieuwd naar het menu? Overheerlijke vol-au-vent met puree, met liefde opgediend, en voor de liefhebbers een glaasje wijn. Vandaag een speciale vermelding en applaus van het hele team voor onze jongste deelnemer. Mattheo, dertien jaar oud. Hij maakte het beton voor alle twintig palen, werkend met zakjes betonmix van 25 kilo. Onze vier tieners zijn trouwens goed bezig, vol energie.

De dag wordt afgesloten met een indrukwekkend getuigenis van Tijs. Hij en Jessica hebben een bewogen jeugd gekend. Het mag een wonder heten dat ze er nog zijn, en een nog groter wonder wat er sinds hun bekering gebeurd is. Maar ja, zo gaat dat soms met een God van wonderen.

Nog een paar nutteloze weetjes: Je ziet in Roemenië geen elektrische auto’s. Dat houdt op aan de Hongaarse grens. Je ziet ook geen gesluierde of gekleurde medemensen. Racisten hebben het uitsluitend op Roma mensen gemunt. Er is ook goed nieuws: het paard dat al drie dagen voor dood lag in de weide aan de overkant van de weg is opgestaan. Vermoedelijk lag het uitgeteld door de hitte. Joachim moet zich voorlopig geen zorgen meer te maken. 

Pelunca dag zeven

Een belangrijke dag: vandaag zou blijken of het hele project volledig in orde zou komen. Maar eerst even dit: water komt hier niet uit de supermarkt, maar rechtstreeks uit de bron. Iedere morgen maakt Sem met zijn passagiers een ommetje om grote plastic pullen te vullen met fris bronwater, lekker en verfrissend en broodnodig. Een ruwe schatting is dat we op de werf op hete dagen veertig liter drinkwater verbruiken. Om acht uur zijn we weer aan het werk. Putten vullen en putten uitgraven voor de laatste toestellen. Meten, passen, schroeven, slijpen, afzagen, vastklemmen,… Het werk is technisch en complex. Het koninginnenstuk is de achthoek. De diameter is zes meter en de hoogte 3,5 meter. Van daaruit vertrekken in stervorm andere constructies voor de schommels. Het toestel heeft een klimmuur, klimrek, klimnet, monkey bars, glijbaan en ringen. Er is dus een hoop te doen. De torentjes zijn voor de kleinste kinderen, en ook die vragen zeer veel werk omdat alle vlakken moeten afgewerkt zijn zodat de kleintjes geen gevaar lopen om zicht te kwetsen. Dan zijn er nog de losse toestellen: wip (X2) schommels en evenwichtsbalken. Die laatste moeten nog gebouwd worden, maar de palen staan er al. Het wordt dus een lange dag. We werken door tot halfzeven. Een paar mensen mogen een uurtje vroeger vertrekken. De meesten nemen een douche ’s avonds, want dan zijn we vuil en bezweet. ’S Morgens volstaat een kattenwasje.

Van lange werkdagen gesproken. Voor de kookploeg begint het werk rond kwart na zes, en gaat de hele dag door tot half negen, met nog een korte reprise voor een traktatie na de overdenking. Dat alles met de glimlach en met humor. Respect Mie, Lydia, Dirk en Jakob. Op z’n hoogst nemen ze twintig minuten pauze na het middageten. Een afwasmachine voor de vaat is er niet.

Nog een weetje: melk komt ook niet van de supermarkt, maar van koeien, honing van de imker. De economie van de korte keten is bij ons een modetrend, maar hier dagelijkse praktijk. Op de werf staat opeens een Roma gezin met kar om het houtafval en de oude metalen op te laden. Brandhout is hun voornaamste energiebron.
Vanavond spreekt Patrick over ‘afwijzing’, iets waar iedereen op sommige momenten in het leven mee te maken krijgt. Slaapwel!

Pelunca dag acht

Niet te geloven: HET IS GELUKT! En wat een constructie staat er. Hoewel we er dagelijks mee bezig waren zijn we verbaasd van het eindresultaat. Een dergelijke speeltuin zou de trots zijn van iedere Vlaamse stad of gemeente. Het was nochtans weer een pittig dagje, met temperaturen die opliepen tot 40 graden in de zon. Je was verplicht om ieder half uur wat water te gaan drinken, en een paar keer kregen we een lekkere kop koffie. Het werk zelf was prettiger, omdat er nog nauwelijks gegraven moest worden, en omdat het vooral om montagewerk ging. Toch weren er ook nog lastige klusjes. Eli heeft bijna de hele dag staven afgeslepen. Even een woordje uitleg. Alle toestellen zijn opgebouwd uit min of meer ronde balken in hardhout. Dat is zeer bewerkelijk. Om een verbinding te maken moet je a) vlinderen om de moeren te kunnen verzinken; b) met een grote boor doorheen de twee balken gaan; c) die binnenzijden opschuren voor een betere passing; d) aan beide zijden moeren aanbrengen die geborgd zijn met een kunststof ringetje, waardoor het aanspannen heel veel kracht vergt en e) aan beide zijden de stang afslijpen. En dat een paar honderd keren. Bij ons zou de hele onderneming zeer veel geld kosten. Er werden ruim 800 werkuren gepresteerd, zonder te rekenen met het plannen, ontwerpen, uittekenen, bestellen, fondsen werven en vergaderen.

Rond de middag kwamen de kinderen voor wie de speeltuin bestemd is al een keertje kijken, en ze waren natuurlijk niet te houden om alles eens uit te testen, maar dat kon eigenlijk niet want overal lagen materialen en machines, en het werk was nog in volle gang. Een wedstrijdje voetballen mocht dan wel weer. In de voormiddag is werken prettig, rond drie uur wordt het lastiger en daarom besloot Nick om er een punt achter te zetten om vijf uur.

Dat gaf ons de tijd om te douchen, te aperitieven en alweer lekker te eten. Jakob heeft het deze avond over geliefd zijn. Wat een zegen dat we ons geliefd weten bij de hemelse Vader, bij elkaar en bij hen die wachten op onze thuiskomst. 

Pelunca dag negen

Rond 11 uur waren we weer in Vaidei, want er wacht ons maar een halve werkdag. Enkele toestellen moeten nog een Vaidei afgewerkt worden, alle verbindingen worden nagekeken en waar nodig aangespannen en bijgeslepen. Thomas voert een grondige controle uit en brengt nog een zinkcoating aan op de moeren. Het terrein wordt geëffend, stenen, hout, vuil en metaalresten worden verwijderd. Enkelen kunnen het niet laten om de toestellen te testen, en ze worden goedgekeurd.Een laatste grote job is het sorteren en laden van alle werkmateriaal. Zeven vrijwilligers stelden dit ter beschikking en Wouter was verantwoordelijk. Aan het begin van de week had hij alles gesorteerd per soort: boormachines, slijpschijven, schuurmachines, klemmen, schoppen en spades, alles was uitgestald en makkelijk te vinden. De orde bleef de hele week behouden. Vandaag was het een kwestie van terug bijeenbrengen per eigenaar.

Rond de middag waren we klaar. Nick sloot het project gepast af met een dankgebed en de deelnemers kregen een officiële RESCUEd TE4M erkenning in de vorm van een label voor op de poloshirts. Een paar mensen dragen met fierheid reeds meerdere van die labels.
Tijs en Jessica nemen ons mee voor een korte wandeling door het zigeunerdorp. De foto’s spreken voor zich. Dit soort armoede zijn we niet gewoon en is ronduit schokkend.
Het is een bloedhete dag en we nemen rust tot vier uur. Voor sommigen tijd om de bagage klaar te maken.

De middag brengen we door in Deva. We gaan er shoppen (airco, hoera!) of wandelen naar de burcht, of op bezoek bij een ander project (Nick en Patrick). Enkelen passen voor de activiteiten en genieten van platte rust, om later aan te sluiten.


Om de kookploeg voor één keer te sparen gaan we pizza eten op een mooi terras. Op het eind is er in het restaurant een stroompanne, waardoor er wat geharrewar is met de betaling en ons geduld een beetje op de proef gesteld wordt. Maar ook dat is Roemenië en we beleefden een fijne avond samen. Rond 11 uur waren we weer in Vaidei.

Pelunca dag 10

Om 5 u vertrekken de busjes. Dirk en Noël wuiven Jacob, Joachim, Jacques, Nick, Lydia en Sem uit. Goede reis!

Om 8 u sijpelen de achterblijvers stilaan de keuken binnen voor het ontbijt. Van de keukenploeg blijven alleen Dirk en Mie over, maar helpende handen worden van alle kanten toegestoken. Na het ontbijt, rond 9 uur vertrekken we met 10 man/vrouw met Tijs voor een “bijbelwandeling”.

Aan de hand van wat we zien en ervaren legt hij Bijbelse principes uit! Zéér leerrijk en verbindend, want af en toe komen er spontaan gedachten en getuigenissen uit de groep. Het is best wel een pittige wandeling, net zoals ons geestelijk leven. En ook hier zijn er helpende handen als het soms moeilijk gaat. Het is pas na 15 u dat we moe maar opgebouwd terug zijn.

Degenen die niet meegingen op de wandeling hebben ondertussen de lunch klaar gezet. Ook zij hadden een opbouwende tijd met goede gesprekken en een gebedsmoment. Dan is er tijd voor rust, valiezen pakken, douchen…

‘s Avonds eten we dan pas om 20 uur, en na een laatste tijd van gebed, ingeleid door enkele Bijbelverzen, gebracht door Thomas, én een dessertje, is het hoog tijd om ons bedje op te zoeken, want om 2 u moeten we klaar staan om naar de luchthaven te vertrekken.

Een volle, gezegende dag!

In de auto’s gaat het goed vooruit. We doorkruisen een deel van Roemenië, en Hongarije en Oostenrijk van oost naar west in een gezwind tempo. Er zijn veel wegenwerken waar de snelheid wat afneemt, maar het is zaterdag, en er zijn weinig vrachtwagens onderweg. Files blijven ons bespaard, en veel vroeger dan voorzien bereiken we Regensburg in Beieren. We checken in bij het B&B hotel en doen meteen een pull of jasje aan. De temperatuur is de helft van de vorige dag. We besluiten om de oude stad te voet te bezoeken. Het internet heeft ons al geleerd dat deze Unesco wereld erfgoed is, en we worden niet ontgoocheld.

Zeggen dat Regensburg even mooi is als Brugge zal een Bruggeling niet appreciëren, maar het is beslist ook een reis waard. De vele toeristen ter plaatse getuigen daarvan. Uniek zijn de middeleeuwse stenen brug over de Donau, de domkerk, de stadspoorten, de pleinen en smalle steegjes. Zaterdag is duidelijk uitgaansavond en de terrasjes zitten goed vol. We genieten van een lekkere Beierse maaltijd in een traditionele ‘biergarten’, en de dames die opdienen zijn in traditionele stijl gekleed. We brengen weer een zeer genoeglijke avond door en blikken terug op een fantastische week.

Wat een zegeningen hebben we mogen ervaren! Aan tafel is nog niet beslist over een volgend project, maar er zijn genoeg suggesties…  

Pelunca dag 11

Nog 800 kilometers te gaan en ons avontuur zit erop. Aan het tankstation bij het hotel nemen we afscheid van Jakob en Joachim die in hun eigen tempo zullen reizen met de bestelwagen met het materiaal. Met vier in de auto van Sem gaat het huiswaarts. In Duitsland zijn er delen van de autosnelweg zonder snelheidsbeperkingen, en het gaspedaal wordt stevig ingedrukt. Al gaan we nog zo snel, boven onze hoofden halen de vliegtuigpassagiers ons natuurlijk in, en zij zijn eerder thuis.

Rond halfvier in de namiddag nemen we afscheid bij het huis van Nick en Lydia. We zullen de herinneringen aan deze tijd nog lang koesteren: de reis, het land, Tijs en Jessica, het project, de maaltijden, de vriendschappen, de vele oogwenken van onze Hemelse Vader, zovele indrukken. We hebben een unieke tijd beleefd en een waardevol geschenk achtergelaten voor de kinderen in Pelunca.

Prijs de Heer!

x